Patron szkoły

JAN PAWEŁ II – PATRON SZKOŁY PODSTAWOWEJ NR 23 W TARNOWIE

Bl-Jan-Pawel-II

Karol Wojtyła urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach. Jego ojciec był zawodowym wojskowym. Matka – Emilia z Kaczorowskich – zajmowała się domem. Starszy o 12 lat od Karola brat Edward uczył się w wadowickim gimnazjum, a później studiował medycynę w Krakowie. 13 kwietnia 1929 r. zmarła matka Karola. Dziewięcioletnim chłopcem zajął się ojciec.

We wrześniu 1930 r. Karol zdał egzamin do męskiego Państwowego Gimnazjum Śląskiego im. Marcina Wadowity. W 1938 r. rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, przerwane wybuchem wojny. W czasie okupacji pracował jako robotnik w kamieniołomach w Zakrzówku i w fabryce „Solvay” w Krakowie. W 1941 r. zmarł mu ojciec. Do połowy 1943 roku Karol był związany z konspiracyjnym Teatrem Rapsodycznym. W 1942 r. rozpoczął studia na tajnym Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukończył je po wojnie w 1946 roku i z rąk Kardynała Adama Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie. Do 1948 roku odbywał studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim w Rzymie.

Pierwszą duszpasterską placówką księdza Karola była mała wiejska parafia Niegowić niedaleko Bochni. W 1949 roku arcybiskup Sapieha przydzielił Karolowi Wojtyle parafię św. Floriana na Kleparzu w Krakowie. Młody wikary nawiązał szybki kontakt z młodzieżą akademicką. Chodził z młodymi na wycieczki, do teatru, dyskutował i umiał ich słuchać. W 1953 roku obronił rozprawę habilitacyjną na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym podjął wykłady z katolickiej etyki społecznej i filozoficznej w krakowskim Seminarium Duchownym oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Sakrę biskupią otrzymał w 1958 roku. W 1964 roku został arcybiskupem krakowskim, a w 1967 kardynałem. Brał aktywny udział w Soborze Watykańskim II.

Po śmierci Jana Pawła I, 16 października 1978 roku został wybrany na papieża i przyjął imiona Jan Paweł II. Był pierwszym od 455 lat papieżem nie-Włochem i pierwszym Polakiem na Stolicy Piotrowej. Pontyfikat Jana Pawła II upływał pod znakiem posługi na rzecz ekumenizmu, cywilizacji miłości, wolności wzorowanej na Eucharystii. Odwiedził większość krajów świata – z tej racji zwany jest „papieżem pielgrzymem” – odbył ponad 100 zagranicznych podróży duszpasterskich..

Papież jest autorem wierszy ogłaszanych głównie pod pseudonimem – Andrzej Jawień.

Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21:37. Po śmierci papieża wielu duchownych i wiernych dodało mu nowy przydomek, nazywając go Janem Pawłem Wielkim. Tylko trzech papieży w historii kościoła katolickiego nosiło taki przydomek. Jan Paweł II został pochowany 8 kwietnia 2005 roku w Watykanie.

STANISŁAW WESTWALEWICZ – PATRON GIMNAZJUM NR 8 W TARNOWIE

west

Kiedy 13 listopada 1906 roku w Kozienicach na Ziemi Radomskiej, w domu Antoniego i Anieli Westwalewiczów rodził się syn Stanisław, nad Polską nadal utrzymywała się władza zaborców. Dopiero wojna między zaborcami w latach 1914- 1918 przyniosła realizację dążeń narodu polskiego. W wyniku obalenia caratu w Rosji i klęski państw centralnych, po długich latach niewoli Polska odzyskała niepodległość. Dzieciństwo Stanisława Westwalewicza przypadło więc na lata zaborów i czas I wojny światowej, młodość zaś na trudne lata międzywojenne, ale już w wolnej Polsce.

Do 1923 roku Stanisław Westwalewicz uczęszczał do Szkoły Powszechnej w Kozienicach i przez 5 lat do miejscowego Gimnazjum. Następnie uczył się w Państwowym Gimnazjum Filologicznym w Radomiu im. J. Kochanowskiego, które ukończył w 1926 roku otrzymując świadectwo dojrzałości. Pierwszą pracę podjął tuż po ukończeniu szkoły. W latach 1926- 1927 pracował w biurze Komornika Sądowego.

W piętnastym roku życia powziął postanowienie zostania malarzem. Najpierw jednak zamierzał dostać się na wydział architektury Politechniki Warszawskiej, zdobyć intratny zawód architekta i środki do utrzymania, by potem móc zająć się malarstwem. Los chciał inaczej.

Na Politechnikę Warszawską Stanisław Westwalewicz się nie dostał, na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1928 roku zdał egzaminy z wynikiem pozytywnym i znalazł się wśród 30 przyjętych na wydział malarstwa i rzeźby.

Po ukończeniu III roku studiów odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie.

W krakowskiej ASP Stanisław Westwalewicz uczył się malarstwa w pracowniach wybitnych malarzy Młodej Polski: Władysława Jarockiego, młodopolskiego realisty, Ignacego Pieńkowskiego, malarza scen rodzajowych  i martwych natur, Władysława Kamockiego, pejzażysty, Fryderyka Pautscha, malarza kompozycji o tematyce ludowej. Odcisnęli oni silne piętno na osobowości S. Westwalewicza, a jego malarstwo będzie zawsze oparte na bezpośrednim kontakcie z naturą. Sam Artysta określał siebie jako postimpresjonistę, zaś za swe posłannictwo uważał malowanie polskiego krajobrazu. Mówił: „ maluję piękno otaczającego mnie świata i to, co mnie wzruszy”.

Stanisław Westwalewicz ukończył krakowską ASP w 1933 roku z wynikiem bardzo dobrym. Podczas całych studiów otrzymał 11 pochwał i jedną nagrodę pieniężną. Po studiach wrócił do Kozienic.

W lecie 1934 roku został jednym z wykonawców polichromii Józefa Mehoffera w kościele parafialnym w Turku. Rok później wykonał polichromię kina w Kozienicach. W 1937 roku wystawił kilkanaście pejzaży w Pałacu Sztuki w Krakowie.

W następnym roku wraz z przyjacielem Adamem Dobrzańskim namalował polichromię w zabytkowym kościele O.O. Bernardynów w Radomiu.

W tym samym roku tj. 1938 Stanisław Westwalewicz wstąpił w związek małżeński z dr filozofii, Wandą Konieczną, nauczycielką Gimnazjum w Kozienicach. Spokój rodzinny państwa Westwalewiczów, spodziewającego się pierwszego dziecka, zmącił wybuch II wojny światowej.

1 września 1939 roku hitlerowskie Niemcy rozpoczęły działania zbrojne przeciw Polsce. Wobec braku powołania z jednostki podporucznik Stanisław Westwalewicz na ochotnika postanowił dołączyć do wojska. W Wojskowej Komisji Uzupełnień w Lublinie zameldował się 11 września, gdzie otrzymał polecenie udania się na wschód. Po kilku dniach dotarł do Dubna, gdzie został przyłączony do kolumny około 3 tysięcy żołnierzy.

17 września 1939 roku rozpoczął się kolejny akt polskiej tragedii- Armia Czerwona wkroczyła na terytorium Polski. Zaczęło się rozbrajanie żołnierzy i ich internowanie.

Stanisław Westwalewicz został internowany pomiędzy Dubnem a Rohatynem i przewieziony wraz z innymi do obozu w Kozielsku, gdzie ostatecznie znalazło się 5 tysięcy oficerów. Życie w obozie Stanisław Westwalewicz wypełniał rysowaniem portretów na kartkach wyrywanych z pierwszych i ostatnich stron „Dzieł Lenina”.

Od wczesnej wiosny 1940 roku z Kozielska zaczęto wywozić kilkuset osobowe grupy oficerów polskich w nieznanym kierunku. Stanisław Westwalewicz z grupą 60 jeńców dopiero w czerwcu  został wyprowadzony z obozu

i przewieziony do Gniezdowa, następnie do obozu w Pawliszczew Borze. Od lipca 1940 roku do sierpnia 1941 roku przebywał w obozie w Griazowcu.

30 lipca 1941 roku został podpisany w Londynie układ Sikorski- Majski wznawiający stosunki dyplomatyczne między rządem RP a ZSRR, zerwane 17 września 1939 roku. Na mocy układu internowani oficerowie zostali objęci amnestią i dostali przydziały do nowych jednostek mającej powstać w ZSRR Armii Polskiej dowodzonej przez gen. Władysława Andersa.

Stanisław Westwalewicz otrzymał przydział do 5 kompanii pułku piechoty w Tocku jako dowódca plutonu.

Wkrótce przy sztabie Polskich Sił Zbrojnych w Buzułuku został grafikiem w Drukarni Polowej, w której drukowano tygodnik „Orzeł Biały”.

Źle i niewystarczająco zaopatrywana przez stronę sowiecką polska armia została przeniesiona w styczniu 1942 roku na teren republik Uzbeckiej i Kirgiskiej. Dowództwo, a wraz z nim Stanisław Westwalewicz znalazło się w Jangi- Jul, niedaleko Taszkientu. Wybranie tego terenu uzasadniano bliskością Iranu i łatwym dowozem zaopatrzenia obiecanego przez Wielką Brytanię.

Od marca 1942 roku rozpoczęła się ewakuacja Armii Polskiej do Iranu. Stanisław Westwalewicz wraz z drukarnią znalazł się w Bagdadzie, gdzie poznał pisarza M. Wańkowicza, którego teksty ukazujące się  na łamach Orła Białego ilustrował. W kwietniu żołnierzy zaczęto przerzucać do Palestyny. Tu, niedaleko Tel- Awiwu, do wojska polskiego dotarła wiadomość o odnalezieniu przez Niemców w Katyniu pod Smoleńskiem masowych grobów oficerów polskich. Stanisław Westwalewicz pojął, co stało się z jeńcami wywożonymi z Kozielska i uświadomił sobie, że cudem uniknął śmierci.

Zbrodnię katyńską wykorzystał Stalin jako pretekst do zerwania stosunków dyplomatycznych z rządem RP, co skomplikowało położenie wojsk polskich na Zachodzie i odbiło się ujemnie na powojennych losach Polski. Zorganizowany na Bliskim Wschodzie II Korpus Polski został przerzucony na południe Włoch. Stanisław Westwalewicz przebywał w Mottoli, gdzie dla miejscowego kościoła namalował obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej. Następnie został przeniesiony do sekcji graficznej Oddziału Oświaty w Neapolu gdzie wykonywał materiały dydaktyczne dla wykładowców w oddziałach.

W maju 1944 roku II Korpus Polski stoczył zwycięską bitwę o Monte Cassino, grzbiet górski i klasztor stanowiący kluczowy punkt umocnień niemieckiej linii Gustawa zamykający aliantom drogę na Rzym. Oddziały polskie zdobyły górę i klasztor dokonując wyłomu w linii Gustawa. Alianci wkroczyli do Rzymu 4 czerwca 1944 roku.

W Rzymie Stanisław Westwalewicz został przeniesiony do komórki wojskowej zajmującej się szerzeniem kultury wśród żołnierzy zwanej Dobrobytem Żołnierza. W Wiecznym Mieście w 1945 roku Stanisław Westwalewicz był współzałożycielem międzynarodowego stowarzyszenia artystów „Circolo Artistico Internazionale”. Do grudnia 1946 roku wziął udział  w 9 wystawach stowarzyszenia, 2 wystawach „Grupy 6 Polaków” i wystawie międzyalianckiej w Rzymie, wystawiał prace w Bagdadzie, Kairze, Tel- Awiwie, Bejrucie, Jerozolimie i Damaszku.

Stanisław Westwalewicz za osiągnięcia malarskie został uhonorowany Włoskim Krzyżem Zasługi „La Croce al. Merito di Guerra”.

Końcem 1946 roku żołnierze II Korpusu Polskiego zostali przetransportowani do Wielkiej Brytanii i zdemobilizowani. Stanisław Westwalewicz podjął decyzję powrotu do kraju. Wrócił do Gdyni 13 czerwca 1947 roku na pokładzie angielskiego dziewięciotysięcznika. Do Pionek koło Radomia przyjechał koleją. Na stacji czekała na niego żona i syn. Po powrocie do Polski starał się o posadę wykładowcy na ASP w Krakowie. Ze względu na „andersowską” przeszłość etatu nie dostał. Zatrudnił się więc w Liceum Ogólnokształcącym w Pionkach gdzie uczył rysunku i techniki reklamy na kursach handlowych. Od 1947 roku należał do Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Warszawskiego.

Do 1951 roku wziął udział w 12 wystawach, na których eksponował obrazy przywiezione z Bliskiego Wschodu, Włoch i malowane w Polsce. W 1951 roku Stanisław Westwalewicz wraz z rodziną przeniósł się do Pilzna, miasta rodzinnego żony i zamieszkał w domu przy ulicy Bujnowskiego 12. Przeszedł również do Oddziału Tarnowskiego ZPAP. W latach 1954- 1958 namalował polichromię zabytkowych kościołów w Wysokim Kole i Dobrkowie. W 1962 roku Stanisław Westwalewicz przeprowadził się do Tarnowa i zamieszkał w wybudowanym przez siebie domu przy ulicy Ziaji 14, gdzie na piętrze urządził własną pracownię. Starał się o zatrudnienie w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie. Wobec odmowy i kłopotów finansowych podjął pracę nauczyciela matematyki w tarnowskich szkołach. W 1974 roku Stanisław Westwalewicz został prezesem Oddziału ZPAP w Tarnowie. 50-lecie pracy twórczej obchodził  w 1983 roku. Jubileusz uświetniła wystawa prezentująca dorobek Artysty, zorganizowana w Biurze Wystaw Artystycznych w Tarnowie i Pałacu Sztuki w Krakowie. 10 lat później, przy okazji kolejnego jubileuszu miała miejsce wystawa w Galerii Sztuki Współczesnej Tarnowskiego Centrum Kultury na której eksponowane były obrazy wystawiane wcześniej w Wiedniu i Austrii. W kwietniu 1993 roku wystawa została zaprezentowana w Pałacu Sztuki w Krakowie.

Obrazy Stanisława Westwalewica zdobią muzea krajów Europy, USA, Argentyny. Wyrazem uznania dla twórczości Stanisława Westwalewicza stały się liczne nagrody, wyróżnienia, podziękowania i odznaczenia, wśród nich Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal „Za zasługi dla miasta Tarnowa”, Krzyż Czynu Bojowego PSZ na Zachodzie, Złota Odznaka ZPAP.

Stanisław Westwalewicz zmarł 15 maja 1997 roku.

Uroczystości pogrzebowe z udziałem kapelana rodzin katyńskich, ks.dr. Z. Peszkowskiego, odbyły się dwa dni później w Kościele pod wezwaniem Matki Bożej Szkaplerznej i Św. Archanioła Gabriela. Ciało Artysty spoczęło na Cmentarzu Komunalnym w Tarnowie-Krzyżu.

W 2002 roku Gimnazjum nr 8 w Tarnowie przyjęło na Patrona szkoły postać Stanisława Westwalewicza.

433px-Monte_Cassino_For_your_freedom

d_malarstwokozienice jency_w_kolejce_po_wode